نفس نمی کشمت بسکه نیستی در من             

نفس کشیدن من دست من نبوده و نیست

گرفته از تو چه پنهان دلم ولی انگار               

دلی برای به دریا زدن نبوده و نیست

توان بغض ندارم چگونه گریه کنم                 

تو چشم داری و این پیرهن نبوده و نیست

نمی خورد به تنم این برای من تنگ است         

که روح در به درم در بدن نبوده و نیست

سکوت ، حادثه، جنین نمی شود در من           

برای مرگ، در این جا کفن نبوده و نیست

که مرگ قسمت جنگیدن است وقتی که            

به قدر ثانیه ای تن به تن نبوده و نیست

اگر نمی کشمت روی دوش این تقدیر             

مرا ببخش که این دست من نبوده و نیست

در امتداد همین کوچه های تنهایی                   

اگر چه دلخوشیم ما شدن، نبوده ونیست

همیشه از در و دیوار بر سرم بارید              

برای گفتن " نه " یک دهن نبوده و نیست

نمی شود که تحمل کنم نمی فهمی                     

مقصری تو نه! این سوء ظن نبوده و نیست

آن قدر سخت شدم

که اگر

سمت پنجره پرتاب شوم

شیشه را که هیچ

حتی

قلب ترا می شکنم

تا مدیون کسی نباشم